Luxfer Gallery Residency blog

Dit is een blog over mijn residentie project in Tsjechië van 15 april tot en met 5 mei 2019 i.s.m Luxfer Gallery, SBKM Vleeshal Middelburg, Ruimte Caesuur.

This blog is a report on my residency project in Czech Republic from april 15 till mai 5th 2019 i.c.w. Luxfer Gallery, SBKM Vleeshal Middelburg, Ruimte Caesuur

English texts follow below the Dutch texts.

15-4-2019

Vandaag gearriveerd in Ceska Skaliçe, na een reis van anderhalve dag met de auto. Dat is voor mij nogal een statement omdat ik mijn rijbewijs nog niet lang heb, en dit mijn eerste lange rit was. Het is wonderlijk goed verlopen, en mijn eerste nacht bracht ik door in Dresden. Heb helaas niets van de stad gezien, behalve het brakke hotel waarin ik sliep. Het had eigenlijk alle kenmerken van een gevangenis, door de dreunende deuren en de kleine cellen. Arriveren op een plek als Luxfer is dan extra aangenaam. Roman ontvangt me enthousiast en laat me het grote appartement zien.

Het heeft zelfs een dakterras wat uitziet op een indrukwekkende schoorsteen, overblijfsel van de textielindustrie die nu niet meer bestaat. De galerieruimte is niet groot maar sfeervol. Ik wordt echter gelijk meegenomen naar een groot pand in het centrum, een voormalig stadhuis. Daar is nog een werkatelier en twee prachtige tentoonstellingsruimtes in een licht vervallen, eeuwenoud gebouw.

Roman laat me iets van de omgeving zien in de auto, waarna we wild zwijn medaillons eten met een prachtige Pinot Gris. (o.k. een ietwat vreemde combinatie) We hebben een mooi gesprek over onze drijfveren in kunst en leven.

Komende tijd gaan we beslissen welke ruimte ik ga gebruiken, en wat ik ga doen.

 

 

 

 

Today I arrived in Ceska Skaliçe, after a one and a half day journey by car. Quite a statement in my case because I recently got my driver’s licence, and this was my first long drive. It went surprisingly well, and the first night I spent in Dresden. Regrettably I did not see much of the city, except for the cheesy hotel I was in. It ticked all the boxes for being an excellent prison, with small cells and banging doors. Arriving at Luxfer is extra joyful in that case. Roman welcomed me with enthusiasm, and showed me the large apartment.

It even has a large rooftop terrace overlooking a large chimney, a relic from industrial times when textiles were produced here. The gallery space is small but has a great atmosphere. Immediately I am shown another big space in the town centre, a former town hall. It has a wonderful studio and two exhibition spaces. 

Roman drives me around to show me some of the local scenery, and we finish of with a meal of wild boar, and a wonderful Pinot Gris ( yes that is a weird combination) We have a great conversation about what drives us in life and in art.

The coming days I have to decide what spaces to use, and how.

 

 

 

 

 

 

16-4-2019

Vanmorgen naar de ruimte in het stadhuis gelopen, en de vloer geveegd. Geen betere manier om na te denken en een ruimte tot je te nemen. Van de bestaande materialen een proef installatie gemaakt. Misschien kan ik van de foto’s mooie afdrukken laten maken. Roman zal zijn netwerk inzetten om schragen te vinden uit de lokale industrie. Ceska Skaliçe heeft een verleden van textiel industrie, en de grote schoorsteen die mijn dakterras overschaduwt is daar nog bewijs van. Ik denk aan een installatie die zware industrie als basis heeft in de vorm van schragen, die een lichte last dragen van etherische kunst. De ruimtes zijn prachtig van sfeer. Vroeg in de middag pak ik mijn meegenomen racefiets en rijdt rond het lokale aangelegde meer; vodní nádrž Rozkoš, het is 22 kilometer. Op het terras in de warme zon maak ik mijn fiets schoon. Ik begin aan een grote tekening met een penselenbak uit de Yuan dynastie China, die ik van thuis heb meegenomen. Ik combineer hem met de grote schoorsteen en een schraag.

 

 

 

 

 

(I can’t carry the weight of the world)

 

 

This morning I went to see the spaces in the city hall, en sweeped the floor. There is no better way to think, and understand a space. From found objects I made a test installation. Maybe I will use the pictures for nice print outs. Roman asked his network to look out for trestles that were used in the local industry. Ceska Skaliçe has a history of textile industry, and the large chimney overshadowing my terrace is living proof. I am thinking of an installation with these industrial trestles as a base, carrying an etherial art-piece. The spaces have a great atmosphere. Early afternoon I make a trip around the lake on my racing bike. The man-made lake, vodní nádrž Rozkoš, takes 22 km to circle. On the roof terrace I clean my bike in the warm sun. I am starting a large drawing with a brush washer from the Yuan dynasty, that I brought from home. I am making a combination with the chimney and a trestle.

 

 

 

 

 

 

Brushwasher, Longquan celadon, Yuan dynasty, circa 14th century, from my collection.

17-4-2019

Vandaag aan mijn tekeningen gewerkt, ik zoek een combinatie van mijn eigen beeldelementen met lokale invloeden. Zo zijn er het penselenbakje, de schraag, maar nu ook de schoorsteen en de stof die in deze regio gemaakt werd. Na de middag een rondje op de racefiets gedaan. Het landschap en de huizen hebben nog een zeer authentieke uitstraling. Veel huizen worden gerenoveerd, maar de stijl wordt meestal aangehouden. De natuur is in lentesferen, en de temperatuur is al heerlijk. Veel bomen staan in bloei, en ik ben blij om veel oude fruitbomen te zien. Om drie uur ga ik met Roman (Rejhold) op jacht naar oude schragen. We belanden in een hout werkplaats die er nogal ‘authentiek’ uitziet. Oude meubelen worden er gerepareerd, gestript, en beschilderd in een volkskunst stijl uit Tsjechië. We mogen in de opslag rommelen, die we delen met kippen en eendenhokken. Bij binnenkomst zag ik meteen al twee prachtige schragen staan in de werkplaats, die natuurlijk eigenlijk niet bij de koopwaar hoorden, buiten stonden er nog twee. Na wat onderhandelen in het Tsjechisch kregen we niet alleen de schragen mee, maar werden ze ook nog eens afgeleverd. Tussendoor mochten we zelfs even in de opslag kijken waar de gerenoveerde kasten stonden. De schragen, en een oud tafeltje waren precies waar ik naar op zoek was voor een installatie-werk.

Today I worked on my drawings,  I am searching  to  combine  my own pictorial symbols with local influences. Such as the brushwasher , the trestle, and now the chimney, and a local historic fabric. In the afternoon I did a trip on my racing bike. The landscape and the houses are still very authentic. Many houses are being renovated, but the local style stays mostly intact. Nature is in spring-atmosphere, and the temperature is already very nice. Many trees are in bloom, and I am happy to see many old fruit trees. At three o’clock I am going on a hunt for old trestles with Roman (Rejhold) We end up in an old wood-workshop that is very ‘authentic’. Old furniture is mended there, then stripped, and painted in a local Czech style. We are allowed to rummage in the storage space, which we share with chickens and ducks. Already when we arrived I noticed two fantastic old trestles in the workshop, who were not part of the merchandise, and outside two more. After some deliberations in Czech we not only could take them, but they were even delivered. And we were granted a look in the storage space were the finished furniture was. With these trestles, and some other bits I have the perfect material for an installation. 

 

 

18-4-2019

Gisterenavond voor de tweede maal gegeten bij Ronox restaurant. De hele kaart is in het Tsjechisch, wat heel wat gegoogle kost, maar het eten is heel aardig. Roman komt er bij zitten, en ik laat wat meer van mijn werk zien, en de schildercatalogus van Caesuur. We komen er steeds meer achter dat de ziel van Caesuur en die van Luxfer zeer dicht bij elkaar liggen. Het is een mooie avond.

Vandaag flink gewerkt in de ruimtes in het stadhuis. Mijn idee was om de parketvloer schoon te maken en weer een mooie kleur te geven. Dat is een hele uitdaging als er geen stromend water ter beschikking is. Het kwam er op neer dat ik met mineraalwater door het stadje liep te slepen, een goede work-out om met 18 kg. van de winkel naar de ruimtes te lopen. De achterste ruimte besloot ik uit te proberen, en ik heb hem vijf keer achtereen gedweild, met een matig resultaat. Maar de zegening van dit nederige werk is dat de ideeën vrij stromen. Ik bedacht dat de schragen prachtig werkeloos zouden worden als ik ze aan het plafond zou hangen. Leuk idee, maar dan heb je van alles nodig, zoals touw, pluggen, schroeven, en een lang verlengsnoer om het enige stopcontact van de verdieping te bereiken. Met de Tsjechische taal, en een stadje dat je nog niet goed kent wordt alles een uitdaging. Maar stukje bij beetje verover je een plek, en naast al mijn materialen vond ik ook een fijne lunch / koffie uitspanning. Balancerend op een sokkel waarop ik een stoel heb gezet boorde ik gaten in het plafond. Pluggen er in, schroeven, draad, stoppen slaan door, stop gefixt, schragen opgehangen. Langzaam beginnen ze te schommelen, en ik besef dat arbeid en spel prachtig symbolisch samen beginnen te komen. Ik ga terug naar het appartement en schrijf een leuke fietsroute uit, en plak hem op het stuur van mijn fiets. Bij de tweede afslag gaat het al helemaal mis met mijn plan, en ik besluit maar lekker in het wilde weg door te fietsen. Notitie; 65 km per uur op een racefietsje is opwindend en angstwekkend tegelijk.

 

 

Last night I had dinner at Ronox restaurant for the second time. The menu is completely in Czech, what takes me a lot of googling, but the food is nice. Roman joins me, and I show him some more of my work, give him some catalogues from Caesuur. We are finding out that the souls of Ceasuur and Luxfer are very similar. It is a wonderful evening.

Today I worked hard in the City Hall space. I had an idea to clean the parquetry floor, to give it a nice color again. That is quite a challenge when there is no tap in the building. So I found myself dragging mineral water through the town, what was a good work-out with nine kg. on each arm. I decided to start with the back room, and I mopped it five times, and still with a mediocre result. The good thing about a humble job as that is a free flow of ideas. I came up with the idea that the trestles would be wonderfully useless when hung on the ceiling. Nice thought, but it would require a lot of stuff like rope, screws, ankers, and a long extension cord to reach the only plug on the floor. With the Czech language, and a town that is still new for me, everything becomes a challenge.  But bit by bit I am conquering this place, and next to my materials I find a nice lunch and coffee spot for myself. Balancing on a chair put on top of a pedestal I drill holes in the ceiling. Put plugs in them, screws, rope, fuse blows, fixing the fuse, hanging the trestles. Slowly the trestles swing up and down, and I realise that work and play are wonderfully represented.

Back at the appartement I write down a nice routing, and stick it to the handlebars of my bike. I apparently miss the second turn, and I decided to let go of my plan. Note; 65 km. on a bike is exciting and frightening at the same time. 

19-4-2019

Vanochtend weer naar het stadhuis gegaan. Van twee prachtige stelen van zeisen een lange stok gemaakt. Ik tikte voorzichtig de handvatten eraf, de bladen waren er al niet meer. De ontstane gaten verbond ik met een houten pen. Op het midden van deze stang zette ik het kopje van een haas, dat ik meebracht van thuis. De haas staat bij Joseph Beuys voor een nomadisch dier, een steppendier dat een bewegingsprincipe verduidelijkt. Dieren zijn volgens hem een bron van energie. Om juist deze haas te positioneren op een steel van een zeis, het gereedschap van magere Hein, levert een prachtige spanning op.

In de middag fiets ik naar Nachod, een stadje met een prachtig klein centrum. Boven dit alles torent een kasteel, een hele klim over eindeloze trappen. Het uitzicht is schitterend en geeft een beeld van de ligging van de streek. Het kasteel zelf is schitterend, en de gevel heeft een zeer inspirerend patroon. Bij thuiskomst begin ik aan een tekening met dat patroon als uitgangspunt.

 

 

 

 

 

 

 

I went to the city hall again this morning. From two shafts of scyths I formed one long rod. I carefully removed the handles, the blades were already missing. I inserted a pen in the holes of the missing handles to make a nice connection between the two. In the middle of this rod I placed the sculpture of a hare, that I brought from home. The hare has a special place in the works of Joseph Beuys. According to him the hare is a nomadig animal, an animal of the steppe, that clarifies the principle of movement.  Animals are a source of energy in the works of Beuys. To place this animal on top of the shaft of a scyth, the tool of grim the reaper, creates an immense tension. 

In the afternoon I visit Nachod, a city with a wonderful small city centre. A castle towers over this centre, and to reach it is a big climb over endless stairs. The view is magnificent and reveals the lay of the land. The castle is beautiful, and the facade has a very interesting decoration. After the trip I started a drawing based on that pattern. 

20-4-2019

Na de explosie van de eerste dagen, vandaag een dag van omtrekkende bewegingen. Ik ga naar het stadhuis en ruim de meest linkse ruimte leeg (er zijn vier ruimtes). Ik dweil de vloer, en soort hallucinant linoleum. Ik zet de houten vloer in de meest rechtse ruimte voor de zoveelste keer in de was, het schiet niet echt op. Ik denk na over de banner die voor de gevel komt te hangen. Een mooi idee zou zijn om de gevel te fotograferen en dan op ware grootte weer uit te printen zodat de banner bijna in de achtergrond verdwijnt. En daar dan een haas op die springt. Leap zou een titel voor de tentoonstelling kunnen zijn, maar misschien moet er helemaal geen tekst op de banner, zo wordt het een werk op zichzelf. In het appartement leg ik de laatste hand aan de patroon tekening die ik gisteren noemde. Wat ik er mee wil is nog niet helemaal helder, en ik hang hem naast de tekening van de schoorsteen die ook nog in de wachtkamer zit. Ik doe een poging om de uitgeschreven fietstocht van donderdag nu met goed gevolg af te leggen. Weer mis ik ergens een afslag, maar ik beland in een sprookjesachtig mooi landschap. De kleine dorpjes hebben zich doelmatig verstopt tegen de tijd achter stijl bollende heuveltjes. En elke bocht doet je naar adem happen. Als ik het voorstadje in fiets staat het kerkje open, en ik glip snel even naar binnen. Het kleine gebedshuisje is volgeladen met schatten voor een uitgeteerde Christus die in een tombe ligt. De vrouw die er rondloopt wijst me er trots op, maar gebaart dat ze de deur op slot gaat doen. Voor ze naar buiten stapt gaat ze even door de knieën. Terug in het nest begin ik aan een tekening van een haas voor op de banner. Het is wat zoeken naar welke richting hij op moet springen. Ondertussen luister ik online naar radio 4 en er weergalmt een hemelse stem door de ruimte. Het blijkt Julie Roset te zijn, haar stem heeft weinig vibrato en zweeft tussen een jongsstem, een counter-tenor, en een sopraan in. Ik zoek haar op op youtube, en ze stelt niet teleur. https://www.youtube.com/watch?v=8DTjQqgbWQU&feature=share

After the explosion of the first days, today is more about slow movement. I went to the city hall and clear out the most left of the four spaces. I clean the somewhat hallucinant linoleum floor. Then wax the wooden floor of the most right room again, and it still turns out dry. In the meantime I ponder over the banner that will be hung on the front of the building. A nice idea would be to photgraph the facade and then print it out in real size. In that way the banner would sort of be invisible. And on that background I would position a jumping hare. Leap would be a possible title for the show, but maybe I will leave the banner without text so it would be a work on itself. Back in the apartment I finish the pattern drawing I mentioned yesterday. Not sure what to do with it, and I hang it on the wall next to a drawing of the chimney, that I put on hold as well. I decide to try to finish the route I wrote down on thursday. And again I seemed to have missed a turn, but I end up in a magical landscape. The small villages hid themselves succesfully for time behind steap curving hills. Every twist it takes my breath away. As I enter the suburd I see the small church has an open door, and I slip inside. The tiny house of the lord is packed with treasures for the emaciated Christ in the tomb. The woman that is inside proudly shows it to me, but makes a key gesture so I have to leave quickly. Before she steps out she quickly bends her knees. Back in the nest I start a drawing of a hare for the banner. It is a bit of a challege to find a good position to put it in. In the meantime I listen to the Dutch classical radio online, and a heavenly voice echoes through the room. It appears to be Julie Roset, her voice has little vibrato and reminds me of a boy’s voice, then a counter-tenor, and then a soprano. I look her up on youtube, and she does not let me down. https://www.youtube.com/watch?v=8DTjQqgbWQU&feature=share

21-4-2019

Vandaag naar Hradec Králové gegaan met de auto. Het is maar zo’n 30 km van hier, maar ik word nog steeds lichtelijk nerveus bij het rijden in het buitenland. Ik ben een fietser in hart en nieren. Het is een middelgrote stad, en het centrum is een lichtelijk overdreven ansichtkaart. De kerken zijn in paassferen, en in de schaduw van de Heilige Geest kathedraal loop ik een engeltje tegen het lijf. Ik bezoek het museum voor moderne kunst, waar veel Tsjechische moderne meesters te zien zijn, waarvan ik er bijna geen ken. Het is een fraai gebouw uit ongeveer 1911. Ik ben behoorlijk in de minderheid ten opzichte van de zaalwachten. De vrouw aan de balie spreekt gebrekkig Duits, en ze verteld waar de wc’s zijn, de museumwinkel, en het dakterras. Ik vraag of er ook tentoonstellingen zijn, en dat bleek het geval te zijn. De stad heeft een mooi park waar een houten kerkje in staat dat stamt uit het begin 16e eeuw. Het is ooit verplaatst naar hier, en wat er nog origineel aan is is niet helemaal helder, maar wel mooi.

Nadenkend over de moderne kunst in het museum, bemerk ik weer eens hoe centraal-Europees onze geschiedenis is, en dat daar toch best wat ruimte voor oost-Europese kunst vrijgemaakt zou kunnen worden. Ik sluit de middag af met een rondje op de fiets. Ik koop voor de zekerheid nog maar een brood, want wie weet zijn de winkels morgen wel dicht.

 

Today I went to Hradek Králové by car. It is just about 30 km from here , but I find driving the car still a bit nerve-wrecking, especially abroad. It seems that I am a cyclist at heart. It is a mdium sized town, and the city-centre looks like an exaggerated postcard.  The churches are in Easter spirits, and in the shadow of the Holy Spirit Cathedral I run in to a little angel. I visit the gallery of modern art, full of modern Czech masters I never heard of. It is a nice building from about 1911. I am seriously outnumbered by the staff. The woman at the front desk speaks some German, en she tells me where the toilets are, the roof-terrace, and the museum shop. I ask her if there are exhibitions as well, and it appeared to be so. The city has a nice park, with a small wooden church from the early 16th century. It was once moved here, and I wonder how original it still is, but it looks great.

Thinking back about the art in the museum, I conclude that our history is mostly made of central European art, and that there should be more space for eastern-European art. I conclude the day with a bike-ride. And to be sure I buy some bread, because the shops just could be closed tomorrow.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22-4-2019

Als ik vanochtend naar het stadhuis loop, kom ik steeds groepjes kinderen tegen met van wilgen gevlochten zweepjes. Ze bellen aan bij de huizen, en daar krijgen ze wat geld of snoep voor. Het is een oude traditie die vroeger gezondheid en jeugdigheid bracht aan wie er mee geslagen werd. In de exporuimtes duik ik in mijn eigen symboliek, en begin een werk voor de linkse ruimte. Ik heb een Tl-buis meegenomen van thuis, en daar schuif ik wat mee rond. De ruimte heeft een prachtig boog-plafondje, en is bijna te mooi om mee te werken. Er staan nog twee schraagjes, en ik begin die te verbouwen tot smalle en dunne exemplaren. Ik zet ze in de ruimte, en ik bedenk dat ik nog een rol beschilderd doek heb meegenomen. Na hem in de breedte te hebben opgerold en dichtgebonden te hebben leg ik hem over de schragen. Het roze doek kleurt fantastisch bij de ruimte. Toch nog een schilderij in de tentoonstelling. Ik besluit de tl-lamp er boven te hangen, en ik boor gaten in de wrakke muren. Met een spanner en het terugkerende blauwe draad span ik een lijn en hang ik de lamp er aan op. Het wordt al heel mooi, maar morgen moet ik misschien de ramen iets verduisteren.

 

In de middag stap ik weer op de fiets en maak een wat grotere ronde. Het dorpje Horicky ligt op een flinke puist in het landschap, op 440 meter, en een prachtig kerkje kijkt uit over de omgeving. Als ik er naar toe rijd zie ik vier bruine reeën over de net zo bruine droge aarde rennen, en stof waait op. Het pleintje voor het kerkje heeft de klok even stilgezet. Rond het kerkje ligt een kerkhofje, waarvoor je bijna spontaan zou gaan sterven. Boven een ongemarkeerd graf waait ritselend een plastic zak.

Als ik terug kom schilder ik verder aan de haas voor de banner, maar het wordt niet goed. Ik pruts op de computer een foto van een haas in de foto van de gevel, en dat lijkt er goed uit te zien.

 

As I walk towards the city-hall this morning I see many groups of children walking around with a whip, woven with willow twigs. They ring at doors to get some candy or money. It is an old tradition that derives from the believe that a gentle whipping with this whip will bring health and youth. In the exhibition space on the left I dive into my own symbolism. I brought a TL tube from home and I move it around a bit. This space has a wonderful arched ceiling, and is almost to pretty to work with. I have two trestles left, and I reshape them into smaller examples. When I place them in the space I remember that I brought a painted canvas with me as well. I roll the canvas, and the pink paint matches the wall perfectly. There is a painting in the exhibition at last ! I decide to hang the TL tube over the work, and I drill holes in the brittle walls. With a spanner and blue rope I bridge the lamp between the walls. It is really coming together, but maybe I will darken the windows tomorrow.

In the afternoon I mount my bike again for a longer tour.  The village Horicky rests on top of a serious zip in the landscape, 440 meters high, and has a beautiful church that looks out over the landscape. As I approach the village, four brown deer run through the equally brown dirt, and leave dust clouds behind them. The little square in front of the church has stopped the clock. Around the church is a little cemetry, that would almost makes you want to rest forever there on the spot. Over an unmarked grave a plastic bag rustles in the wind.

When I get back I try the finish the painting of the hare for the banner, but it does not work out. On the computer I fiddle a picture of a hare in the picture of the building, and that could work out well. 

23-4-2019

Toen ik vanmorgen het plein voor het stadhuis opliep, werd de fontein door de brandweer gevuld. Even later zag ik door het raam van de exporuimte dat er een schoolklas omheen stond voor de feestelijke in werking stelling. Ik heb het idee dat het geheel wat teleurstellend is afgelopen omdat de fontein niet tot spuiten kwam. Ik blokkeerde het zicht vanuit de linkse ruimte door de ramen met yoghurt dicht te schilderen. Zo wil ik het licht wat dempen voor de installatie met Tl- lamp. Aan de muur maakt ik twee dragers met de handvatten van de zeisen, met een latje er op. Roman kwam even langs, en ik geloof dat hij tevreden over me was ;)  Het weer is vandaag bewolkt en winderig, en het gaf me weinig energie. Ik gaf mezelf dan maar de opdracht om naar Cervený Kostelec te fietsen, zo’n 15 km verderop. Het was nog best een pittige toch door de gemene heuveltjes. Het stadje was niet erg indrukwekkend, en ik had mezelf al verteld dat het om de toch ging, en niet om het doel. Maar toen ik het stadje uitreed zag ik een tweedehands kledingwinkel, en ik was nog op zoek naar lokale stoffen. Ze hadden stapels en stapels stoffen in de vorm van tafellakens tot zakdoeken. Het werd een wat absurde belevenis om zonder uitleg deze stapels door te werken, maar taal was een te grote barrière. Ik kwam dan toch thuis met een stapel stofjes, waar ik eigenlijk weinig van af weet. Maar er zit wat mooie huisvlijt tussen, en de blauwe lap is erg fraai. Hij lijkt in blokdruk uitgevoerd te zijn. De juiste combinatie van dezen zou een mooi beeld kunnen vormen, met lokale sfeer.  Soms kost inspiratie gewoon een paar zweetdruppels.

Muziek van de dag; https://www.youtube.com/watch?v=nPqIHjib9xs

 

As I walked across the central square this morning, the fountain was being filled by the fire-department. Some time later I saw a school group standing around the fountain for a festive opening. It ended in a bit of a disappointment, because the fountain still is not functioning. I blocked the view to the square from the left room by painting the windows in Yoghurt. It will mute the light a bit for the installation with the TL lamp. On the wall I made a sculpture with the two handles from the scyth. Roman came by, and I think he was not too disappointed ;) The weather today is clouded and windy, and I felt less energetic. I gave myself the command to cycle to Cervený Kostelec, about 15 kms far. It was a challenging ride because of the stiff hills. The town was not really inspirational, and I already told myself it was about the trip, and not the goal. But when I left the town I passed a second-hand shop, and since I was looking for local fabrics, I went inside. They had piles and piles of fabrics in the form of table cloths unto handkerchiefs. The experience was slightly absurd because I could not explain myself, through the language barrier. But at last I came back with a pile of fabrics, which are unfamiliar to me.   But some of them are real homemade projects, and I really like the blue one. It seems to be block-printed. I think the right combination of them would tell something about the local atmosphere. Sometimes inspiration costs some transpiration.

Music of the day; https://www.youtube.com/watch?v=nPqIHjib9xs

24-4-2019

Vanochtend lunch ik met Roman, en we stellen vast dat we de 30e april een opening houden, en  dat de expositie loopt tot 31 mei. Ik laat Roman wat stoffen zien die ik gisteren heb gescoord. Lachend zeg ik dat het mooi zou zijn om het paasborduursel met de hazen helemaal uit te halen, zodat alleen de hazen over blijven. We praten verder, en worden afgeleid door het personeel dat lelijke poppen in de eetzaal neerzet. We verwonderen ons over de moderne opzet van deze plek, en de ambitie ervan, en deze rare poppen als decor. Een ruimte die notabene een privé filmzaal heeft gebouwd, en een museumpje voor de filmkunst. Terug in het appartement overdenk ik hoe we omgaan met onze beeldcultuur. Al het oude hebben we als ouderwets benoemd, en we hebben het vervangen door anonieme producten. De geborduurde kleedjes die ik kocht verdwenen in de stapel stoffen in een tweedehands winkel, om er nooit meer uit te komen. Ik neem een tornmesje ter hand en begin het borduurwerk te verwijderen. Het is een soort wegvagen van een tijdperk, het is ook tijd geven, tijd wegnemen, een wereld van associaties verschijnt. Het is een flinke klus, en heel mijn lijf gaat vastzitten. Tijd om de fiets te bestijgen, en het rondje te doen dat Roman aanwees. Het is inderdaad een prachtige plek om te fietsen. Langzaam kom ik tot het begrip dat dit een introvert landschap is, dat zich pas langzaam ontvouwd. Zoiets als een goed kunstwerk, je moet er moeite voor doen, terugkeren, en er tijd instoppen. Ik keer terug naar mijn ont-borduurwerk, er zitten nog heel wat uren werk in. Terecht, het is ook een boetedoening voor het wegnemen van tijd. Maar de achtergelaten sporen zijn er voor altijd.

This morning I had lunch with Roman, and we decide to open the exhibition at april 30, and have it last till mai 31st. I show Roman some of the fabrics I bought yesterday. Jokingly I say it would be nice to remove the embroidery except for the easter bunnies. We continue our conversation, and get distracted by the personnel placing ugly puppets in the room. We are surprised about the modern outlook of this place, the ambition of it, and than this weird decoration. This place even has a small museum and theatre for the art of the film. Back at the apartment I ponder over how we treat our visual heritage. Everything old we thought was old-fashioned and we replaced it with anonymous stuff. The embroidered cloths I bought yesterday disappeared in a stack of fabrics in a second-hand shop, never to be seen again. I take a seam ripper in my hand and start removing the embroidery. It is erasing an era, it is also giving time, taking time as well, a world of associations comes to mind. It is a big job, and my body starts to hurt. Time to mount my bike, and take the tour Roman pointed out. It is indeed a great place for cycling. I come to realise that this is an introvert landscape, that gives itself away slowly. Something like a good artwork, je have to conquer it, return to it, and put time in it. I return to my de-broidering, it will take me many more hours. And rightfully so, it is an atonement for the erasing of time. Although you can never erase the traces that are left behind. 

25-4-2019

Het is vandaag stralend weer, en ik zit vanochtend al vroeg op het dakterras met het borduurwerk. Een paar uur flink doorzetten, en een delicaat werk blijft over. Ik hang het doekje over het verdwijnen van dingen, naast de grote schoorsteen die ik eerder maakte. Ik hoorde dat ook dit industriële monument bedreigt wordt met sloop. Een mooi klein statement is het zo.  Ik smeer wat boterhammen en wandel naar de rivier toe. Ik beland op een prachtige stilteplek. De rivier stroomt langzaam voorbij, en ik ben tot een tempo gekomen dat ik er van kan genieten. https://www.youtube.com/watch?v=ITHdxasPE_Q

Het is me opgevallen dat veel huizen prachtige tuintjes hebben, en heel individuele erkers met een voordeur. Ik maak een tekening van een van deze erkers, om later eventueel te combineren met andere werken. Ik doe een rondje op de racefiets, en dwaal nu moeiteloos rond zonder plan en landkaart. Terug in het appartement maak ik een grote tekening van een muurschildering op een nabijgelegen flatgebouw. Mogelijk kan deze dan weer gecombineerd worden met het erkertje. Ik krijg een aantal mooie mails en berichten dat dit blog wordt gewaardeerd en gelezen. Dat doet me heel erg goed.

It is beautiful weather today, and early in the morning I find myself on the roofterrace with the embroidery. A couple of hours of hard work, and a delicate piece remains. I hang the little cloth about the disappearance of things, next to the drawing of the large chimney I made earlier. I heard this industrial monument is under consideration of being destroyed. I made my little statement. I make some sandwiches and walk to the riverside. I find a beautiful silent spot. The river passes slowly, and I came to a tempo that I can fully enjoy it. https://www.youtube.com/watch?v=ITHdxasPE_Q

I noticed that many houses have lovely gardens, and very individualistic porches for the front doors of their homes. I make a drawing of one of those, for combining it later on with other works. I make a tour on my bike, and notice that I don’t need a plan or a map anymore. Back in the appartment I make a large drawing of the pattern of the side of a flat nearby. That could possibly form a combination with the porch-drawing from this morning. I recieve some lovely emails and messages that this blog is appreciated and read. I like that very much. 

 

 

 

 

26-4-2019

Vanochtend neem ik mijn tweede borduurwerkje onder handen. Een iets andere aanpak; ik haal slechts delen uit, en voeg dan iets toe. Als ik daar mee klaar ben laad ik de tekeningen in de auto om ze naar het stadhuis te brengen. Als ik de deur dichtsla, valt de spiegel uit de linker-buitenspiegel op de grond in stukken. Nou lekker dan, ik raap de stukken op en rijd maar even door om de spullen af te leveren, maar het is eigenlijk geen doen. Gelijk maar door naar de garage vlakbij, waar niemand een woord Engels of Duits spreekt. Toch komen we zover dat ze een spiegel bestellen, en hopelijk is hij dan op tijd binnen. Op de fiets terug naar het stadhuis, en ik hang wat tekeningen op, en het lijkt gelijk raak te zijn. Ik krijg ook een mailtje binnen van de Vleeshal Middelburg dat ik subsidie (SBKM) toegewezen krijg voor dit project, dat is dan weer fijn. Na het ophangen lijm ik thuis de spiegelfragementen terug aan de auto, je weet maar nooit. Ik was de stukken onder de kraan in de keuken, die ineens aan alle kanten water spuit. Hij kan niet meer uit, dus draai ik de hoofdkraan uit. Ik begin een nieuwe grote tekening gebaseerd op een borduurwerk met een soort latwerk waar bloemen in staan. Ik overweeg of het vandaag wel een goede dag is om te gaan fietsen…. Toch maar op de fiets gestapt, en voor de zekerheid de helm maar opgezet. Ik fiets naar Bohuslavice, een klein dorp gedomineerd door de weg die er dwars doorheen loopt. Het kerkje ziet er mooi uit, met twee torens. Ik stap het kerkhofje op en loop om het kerkje heen. Dan stap ik in een soort sublieme plek binnen met bloeiende bomen, stille graven, en cirkelende en piepende torenvalken die om de torens cirkelen. https://www.youtube.com/watch?v=5sDaORaqQwgIk Ik fiets vol goed moed, en goede benen terug terwijl mijn metertje de 250 km voorbij tikt die ik hier in de omgeving heb afgelegd. Vandaar misschien de goede benen. In het appartement werk ik verder aan de tekening die ik combineer met de doek, het ziet er veelbelovend uit.

This morning I took up my second embroidery. This time I approached it a little different, I take off just little parts here and there, and add something. When I am finished I load my drawings in the car to bring them to the city-hall. When I shut the door my left outside mirror shatters on the floor. Just great… I pick the pieces up and deliver my drawings first. Than I go to the nearby garage to order a new mirror, which is quite a challenge if no one speaks English of German. I hope they can deliver in time. I take my bike back to the city hall and hang some drawings, it seems to work out very well. I receive an e-mail from the Vleeshal Middelburg that my (SBKM) grant is awarded to me for this project, that is great ! Back at the apartment I glue back the remaining fragments to the mirror, just in case. Cleaning the fragments the tap in the kitchen breaks down and spoils water all over. I can’t stop it anymore so I shut the main water supply. I start a new large drawing based on the embroidery with the lattice work with flowers on it. I am considering if today is a good day for a bike-ride… I did it anyway, but decided to wear my helmet just in case. I went to Bohuslavice, a small village dominate by the main road that passes through. The church looks nice though, having two towers. I enter the cemetery and walk around the church. I step into a sublime place with blooming trees, silent graves, and circling and buzzing kestrels. https://www.youtube.com/watch?v=5sDaORaqQwg

I ride back in a good spirit and good legs, while my metre tics away the 250 km. mark that I rode in this environment. Maybe that explains the good legs. In the apartment I work on the lattice drawing, which I combine with the cloth, it looks very promising. 

27/4/2019

Vanochtend de laatste tekeningen naar het stadhuis gebracht. Alles komt nu heel mooi samen in deze ruimte. De gekleurde muren, de tekeningen, en wat keramiek dat ik meebracht. Bindend element zijn de patronen, kleuren, en beelden die ik hier ter plaatse vond. Ze zijn verweven met mijn eigen beeldelementen zoals de schraag, het doek, en de penselenbakjes. Ik neem de tijd om goede foto´s te maken. Hoewel de foto´s maar een klein deeltje van de sfeer mededelen zijn ze toch essentieel. Wat ik node mis is de materialiteit, het licht, de ontdekkingstocht door de tentoonstelling heen. Het is essentieel element van mijn kunstenaarschap, de plek, de tijd, de aanwezigheid. In het appartement bewerk ik alle foto´s, wat een hele klus is. Daarna ga ik met Roman de banner aan het stadhuis hangen. Roman is blij met de tentoonstelling, en ik ook. We hangen de banner uit het raam, en de banner werkt goed, al is hij eerlijk gezegd niet helemaal perfect op maat. Hij vertolkt wel de poëzie die ook in de tentoonstelling zit. De titel is uiteindelijk Leap geworden, hij beschrijft eigenlijk meer mijn proces dan de tentoonstelling. Maar uiteindelijk zit dat onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Vandaag geen tijd gehad voor een fietstocht, het voelt een soort onaf.

 

 

 

 

This morning I brought the last drawings to the city-hall. Everything in the last room comes nicely together now. The coloured walls, the drawings, and the ceramics I brought from home. The patterns, colours, and images I found here are the binding element. I intertwined them with my imagery like the trestles, the canvas, and the brush washers. Then I take the time to take some good pictures. Although the pictures show just a small part of the atmosphere of the exhibition, they are essential. What I really miss is the materiality, the light, and the walk through the exhibit. This is an essential part of my artistry; the place, time, the presence. In the apartement I work on the pictures, what takes a lot of time. At three Roman and I went to hang the banner on the city hall. Roman is happy with the exhibition, and so am I. We hang the banner from the window, and it works nicely, although it is not perfect in measurement. It does show the poetry of the show. The title of the show is Leap, which describes more my personal process then the exhibition. But these two are in the end inseparable. Today left no time for a bike ride, that feels a bit like I left something unfinished. 

 

 

 

28-4-2019

Vandaag een beetje als toeristendag ingericht. Mijn doel is vandaag naar Kuks te fietsen. Er staat een vrij koude wind als ik vertrek, maar door het fietsen word ik warm. De heuvels krommen zich in korte boogjes voor de horizon. Bloeiend koolzaad volgt deze ronden trouw in ravissant geel. De wit bloeiende boomgaarden staan schuimend wit op de juiste plekken. De huizen in de kleine dorpjes hebben gevels als afgebrokkelde fresco’s van Giotto. Hun tuintjes staan vol bloeiende fruitbomen die ze nauwgezet als waren het bonsais snoeien. Als een visioen zie je soms dat de bomen aan de onderkant wit zijn geverft, zodat ze alle zwaartekracht lijken te hebben overwonnen. Een vlaamse gaai bladdert tussen de bomen door. Af en toe wijst een afbrokkelend massief gebouw naar industriële verledens. Vanuit de verte kun je Hospital Kuks al op een heuvel zien tronen.  Het dorpje Kuks spreek je ongeveer uit als koek, en is minstens zo zoet. Het kleine dorpje is omringt door parkeerplaatsen, en ik denk niet dat er nog veel Kuksen zullen wonen. Ik parkeer mijn fiets in Kuks, en wandel heuvel op naar het Barok kasteel. Het is een groot massief gebouw, met veel beeldhouwwerk als toeven slagroom op een ouderwetse taart. Omdat het kasteel niet te bezoeken is zonder rondleiding, koop ik een kaartje. De rondleiding is echter in het Tsjechisch, al krijg ik een mapje mee met teksten in het Nederlands. Het is duidelijk dat google-translate hier aan te pas is gekomen. Waar ik al bang voor was duurt de rondleiding veel te lang. Ik probeer me te vermaken door me te concentreren op alle details in de periferie van de doorratelende gids. De bewoners bleken een voorliefde te hebben voor allegorische voorstellingen, waar de dood wel een heel grote rol in toebedeeld krijgt. In de prachtige kapel worden we vergast op een mooi mini-concertje op oude instrumenten. Eerlijk gezegd lijkt mij de meeste kunst van tweede garnituur, en dat is bij het al overmoedige barok een grote misdaad. Ik ben dan ook blij als de toer is afgelopen. De fietstocht terug draait de film van het heuvellandschap nog eens achterstevoren terug. Om het af te leren zet ik toch nog maar een tekeningetje op. Vanavond ontmoet ik Catherine Radosa, mijn ‘mede exposant’ uit Parijs over een diner in Ronox. Dat ondertussen een beetje mijn stam-restaurantje is geworden. Ze koken echt heel aardige eenvoudige gerechten, van een menu geheel in Tsjechisch geschreven. Voor hun raam is een kooi gebouwd voor een papegaai die af en toe flink van zich laat horen. Ik verkeer over het algemeen in het gezelschap van Ilja Leonard Pfeiffer. Gelukkig in boekvorm, want ik zou in zijn ogen mateloos underdressed zijn.

Today is a tourist-day for me, my goal is a ride to Kuks. As I leave there is a cold wind blowing, but the cycling keeps me warm. The hills arch in short curves covering the horizon. Blooming rapeseed follows these curves faithfully in ravishing yellow. White blooming orchards look like froth on just the right spots. The houses in the small villages have facades like crumbling fresco’s by Giotto. Their gardens are full of blossoming fruit trees trimmed as careful as bonsai’s. Sometimes they painted the stems white, so the trees seem to overcome gravity. A jay flutters through the trees. Every now and then a massive building talks about industrial times in the past. From afar you can see Hospital Kuks throne on a hill top. The village of Kuks is pronounced as the Dutch word cake, and is very sweet too. The village is surrounded by parking plots, and I don’t think there are much inhabitants of Kuks left. I park my bike at Kuks, and walk towards the castle. It is a grand Barock building, and is embellished with sculptures like an old fashioned cake with whipped cream. The castle can only be visited by tour guide, so I buy myself a ticket. The tour is in Czech, but I get help by a folder in Dutch. Clearly it is translated by google-translate. I feared that the tour would take too long, and it did. I try to enjoy myself by discovering details the chattering guide misses. The inhabitants had a love for allegories, and a lot of them are about death. In the lovely Chapel we are surprised by a lovely mini-concert on old instruments. To be honest; most of the barock art is second-rate, and in that overdone style that is a major crime. I am relieved when the tour finishes. Cycling back the lovely landscape-movie plays in reverse. I start a new drawing, just to kick the habit. Tonight I will meet Catherine Radosa, the co-exhibitor from Paris, over diner in Ronox. That became sort of my place to be for dinner. They cook lovely simple food from a completely Czech menu-card. In the window a cage is built for their loud parrot. I am in general accompanied by Ilja Leonard Pfeiffer. In the form of his book, because he might find me massively underdressed.

29-4-2019

Ik begin deze druilerige dag met het schrijven van een korte tekst voor de tentoonstelling. Het is zo’n dag die in een gat kan veranderen, dus besluit ik hem te vullen met een toeristisch uitstapje. Gisteren raadde Roman het Teplice natuurpark aan, dus dat is dan een goed doel. Op de kaart zag de weg er nogal eenvoudig uit, dus in mijn hoogmoed zette ik de navigatie niet aan. Binnen de kortste tijd stond ik over de grens in Polen, toen met de staart tussen de benen de navigatie aangezet. Dat bleek geen overbodige luxe, want het hele wegennetwerk er naar toe lijkt gemaakt te zijn om je in de val te lokken. Het was een hele uitdaging voor mijn nauwelijks bestaande stuurkunsten om op de toeristische parkeerplaats te geraken. Zelfs voor de wandeling bleek je ingang te moeten betalen, dat voorspelde niet veel goeds, de paden waren ook wel ernstig goed geplaveid. Maar binnen een minuut of tien stond ik toch in een oogverblindend landschap. Het bos vouwde zich om me heen, met een hoeveelheid groenen als een symfonie-orkest. Elke minuut opende zich een nieuw verbluffend uitzicht, waar bomen en rotspartijen zich samen voor inspanden. Het jonge boomblad was van een fluoriserend geel, waarbij de dennen zich als een ritmesectie het geheel ondersteunde. Hoewel het de hele tijd wat regende heb ik er bijna niets van gemerkt. De terugrit met veel bochtjes en dorpjes leek zich voor een belangrijk deel in de dode hoek van de slechte ontworpen voorruit van de Opel af te spelen. Soms wens je jezelf dan een heel saai leven toe.

I begin this rainy day by writing a text on the exhibition. It is one of those days that could turn out to be a black hole, so I decide to fill it with a touristic trip. Yesterday Roman recommended Teplice Rocks, so that looked like a good goal. On the map the road there looked pretty simple, so I decided to go without navigation. Within the shortest amount of time I found myself in Poland, and that seemed a good point to turn on the navigation. That appeared to be a necessity, cause the whole network of roads seemed to be designed to fool you. It was a considerable challenge for my almost non-existing driving skills to get to the touristic parking-lot. Even for the walk you had to pay an entrance-fee, so that did not look promising. Even the paths were paved neatly. But within ten minutes I found myself in a breathtaking scenery. The forest wrapped itself around me, with uncountable greens as a symphony orchestra. Every minute a new stunning view opened itself, in a joint effort from trees and rocks. The sprouting leaves were fluorescent green, and the pine trees supported them as a experienced rhythm section. Although it was raining all of the time, I hardly noticed it. The ride back with many hairpin bends, and small villages seemed for large part to disappear in the blind spot of the poorly designed front window of the Opel. Sometimes you wish yourself a boring life.

30-4-2019

Ik loop voor de laatste keer door de tentoonstelling, en ik ben zeer tevreden. Deze werken nestelen zich zeer natuurlijk in de toch nadrukkelijk aanwezige ruimtes. De werken vertellen iets over wat ik heb ervaren van de omgeving, en heeft me nieuwe wegen gebracht. Ik zet met potlood mijn naam op de tekeningen, en het jaartal 2019. Ik stap op mijn fiets, en rijd langzaam door het landschap, bezoek mijn favoriete kleine vallei met fruitbomen. Ze hebben ondertussen hun bloesems laten vallen, het moment is voorbij. Ik ben van het landschap gaan houden. De opening is een fijne intieme gelegenheid, Katherina Stroblova doet een interview ter plaatse. De bezoekers zijn zeer geïnteresseerd, en mooie gesprekken volgen. Het Luxfer team komt me herhaaldelijk zeggen dat ze blij zijn met de tentoonstelling, en dat is heel fijn om te horen. Na mijn tentoonstelling volgt een filmproject van Katherine Radosa, met projecties op gebouwen in de stad.  Ze behandeld in dit werk het thema van de heks, verbonden aan het feminisme. Het was een mooie avond.

I walk through the exhibition for the last time, and I am very pleased with it. The works agree nicely with the very present environment. The pieces tell something about what I experienced in the part of the world, and it brought me new ideas. I sign the works with my pencil and date them to 2019. I get on my bike, and slowly ride through the landscape, visit my favorite valley with fruit trees. They dropped their blossoms in the meantime, this moment has passed. I fell in love with this landscape. The opening is a lovely intimate affair, and Katherina Stroblova interviews me on the spot. The visitors are really interested, and many good talks follow. Luxfer team repeatedly tells me that they love the show, and that is so good to hear. After my show, Katherina Radosa shows her film, projected on the building of the town. It is on the theme of the witch, and connets this to feminism. It was a wonderful evening.

1-5-2019

Om tien uur stap ik in de auto om naar Praag te rijden. Ik maak een kleine buiging naar deze fijne plek. Op de autoweg word ik door een politieauto aan de kant gezet. Ze checken mijn wegenvignet, wat ik niet geheel juist heb geïnstalleerd. Ik heb geen voorraad sterke drank bij me, en mijn papieren blijken in orde. Ik mag dus door naar Praag, en ik arriveer daar tegen twaalven. De gratis parkeerplek die me is aangeraden ligt wel echt in de middle of nowhere, en ik voel me even verdwaalt. Ik begin maar wat te lopen, en kom dan een tramstation tegen. Op dit soort momenten is er gelukkig de smart-phone die me verteld welke tram ik moet nemen, en naar waartoe. Het appartement is fantastisch, en ligt pal in hartje Praag, wat een verwennerij. Ik besluit gewoon wat door de stad te slenteren, en het is overweldigend mooi. De bekende straten vloeien over van de toeristen, dus die zal ik moeten gaan vermijden, hoewel ik natuurlijk een van hen ben. Voor het avondeten ben ik uitgenodigd door Ludek Rathousky, schilder en leraar op de kunstacademie, en zijn vrouw de curatrice Katherina Stroblova, ook uitgenodigd zijn drie landgenoten, de fantastische schilder Roel van der Linden, de gallerist Emiel van der Pol, en zijn vrouw Miesje Engels, docente geschiedenis. Ik ga met de metro naar het eindstation, waar we met de auto naar de rand van de stad worden gebracht. Er is heerlijk gekookt, er is veel wijn, en fijne gesprekken. Het is laat als de taxi me bij het appartement afzet.

At ten o clock I start my drive to Prague. I make a little bow to this wonderful place when I leave. On the road I got pulled over by a police-car. They check my road permit, which I installed wrongly. I have no stash of liquor, my paperwork is fine, so I can continu my trip. At twelve I arrive at my recommanded free parkingspace, and it is really in the middel of nowhere. I decide to start walking, an soon I find a tram stop. At these moment I love my smart-phone, and I find out what tram to take, and where-to. The appartment is fantastic, and in the hart of the city, what a treat. I decide to wander through the city a bit, and it is overwhelming. The more known streets are flooded with tourists, so I will have to avoid those, although I am one of them. For dinner I am invited by Ludek Rathousky, painter and art teacher, and his wife, curator Katherina Stroblova, other guests are three fellow Dutchmen, the wonderful painter Roel van der Linden, the gallerist Emiel van der Pol, and his wife Miesje Engels history teacher. I go there by the tube, and get picked up by car, and we drive to the outer rim of Prague. There is lovely food, lots of wine, and good conversations. It is late when a cab finally drops me at the apartment.

2-5-2019

Vanochtend bezocht ik het Veletrzni Palac, onderdeel van de National gallery Prague. Ze hebben een hele fijne collectie Chinees keramiek waar ik erg van geniet. Maar ze hebben ook veel schilderkunst, en een actief aankoopbeleid.

Jan Hisek                                 Vladimir Houdek

 

 

Daniel Pitin

Het paleis ligt nogal ver buiten het centrum, en de reis naar de lunchafspraak bij Roel Jeroen van der Linden gaat niet helemaal volgens plan. Door twee namen van metrostations door elkaar te halen beland ik in een buitenwijk van Praag, maar de warme ontvangst bij de lunch gemaakt door Emiel en Miesje maakt alles direct goed. Emiel is een echte kookgek, en dat zie je en proef je er aan af. Roman komt ook even langs, en schildermaatje van Roel, Martin Lukac is er ook. Hij is een van de jonge rising stars van de schilderkunst hier. Na de lunch doen we een kleine galerie toer, hoewel het lastig is om voorbij de cafe’s te geraken. Kayfabe is een plek met een mooie ruimte en een goede ambitie. Ze tonen Markus Proschek en Rudolf Samohejl, en er zitten aardige stukken tussen.

We eindigen bij de 35m2 gallery met een matige show, maar er is een cafe bij, waar we gezamelijk een impressionante hoeveelheid alcohol nuttigen, hoewel ik een beetje valsspeel. Roel verklaart de liefde voor mijn werk, en ik voor zijn werk, een heel bijzonder gesprek, en een geweldig mens.

This morning I visited Vletrzni Palac, part of the National Gallery Prague. They have a nice collection of Chinese ceramics, and I really enjoy myself there. They also have lots of paintings, and are actively buying them. (first three pictures) The palace is quite far from the centre, and my journey to Roels appartment takes a bit longer than neccessary. I mix up two Metro stations, and get to an outskirt of Prague. But the warm welcome, with a nice lunch cooked by Emiel en Miesje immediately makes up for that. Emiel is a cooking fanatic, and the lunch proves it. Roman comes by for the lunch, and Martin Lukac is there too. He is one of the young rising stars of painting, and a good freind of Roel. After the lunch we make a gallery tour, although the call of the beer is pressing. Kayfabe has a wonderful space, and a nice ambition. Markus Proschek and Rudolf Samohejl are on show, and there are some nice piece there. We end up at 35m2 gallery  with a mediocre show, but is part of a cafe where we drink an impressive amount of alcohol together, although I cheat a little. Roel declares the love for my work, and I of his, a very special talk, and a great person.

3-5-2019

Vandaag het tempo wat omlaag geschroefd. Vanochtend Museum Kampa bezocht, waar een aantal goede tentoonstellingen te zien waren. Een groter overzicht van de beeldhouwer Jiri Seifert (1932-1999) waar een aantal prachtige werken van te zien waren. Het was ook mooi om werk te zien van de Rafani group, waar mijn gastheer Ludek Rathousky onderdeel van is. Er was ook werk te zien van Frantisek Kupka, en zijn invloed op de moderne kunst in Tsjechie valt niet te onderschatten. Verrassend was de expositie met werk van mensen met een beperking uit Duitsland, waar echt goed werk te zien was. De serie werken over tongen was echt goed. In de middag een paar aardige antiekzaken bezocht, en een lange wandeling naar een galerie die dicht bleek te zijn. De galerie/ antiekzaak Arcimboldo maakt esthetisch mooie exposities die verschillende culturen en tijden samenbrengt. Toen waren mijn voeten op, en mijn brein vol.

Arcimboldo

Jiri Seifert

 

 

 

 

 

Rafani group

Rafani group

 

 

 

Tongen/Tongues

 

 

Today a bit of a slow day, visited museum Kampa in the morning. There were a couple of good exhibitions there. A large show on the sculptor Jiri Seifert, (1932-1999)  with some nice pieces in it. It was nice to see the work by Rafani Group, where my dinner host Ludek Rathousky is part of. There was some great work on show by Frantisek Kupka, who had a great impact on the modern art of Czech Republic. Surprising was the exhibition of people with a mental disability from Germany, it was a genuine contemporary art show. I really like the study on tongues by one of them. In the afternoon I visites some antique shops, and did a long walk to a gallery that appeared to be closed. The gallerie/antique shop Arcimboldo makes interesting exhibitions combining artworks from different periods and styles. Then my feet gave up, and so did my brain.

4-5-2019

Laatste dag in Praag, einde van mijn avontuur nadert snel. Mijn ochtend begon op de Naplavka boerenmarkt aan de Moldau rivier. Deze markt is hoewel hij in het centrum ligt, nog authentiek gebleven. Als je er op tijd bij bent loop je tussen de boodschappen doende Tsjechen. Als je om je heen kijkt zie je waarom, de producten zijn prachtig. Het gebak en brood ziet er waanzinnig uit, er is groente, vis, en allerlei handgemaakte producten. De wijn is klaar om te proeven, de vis wordt uit een tank gehaald, en krijgt voor je ogen een tik op zijn kop. Daarna loop ik door naar het Museum voor Decoratieve kunst. Het gebouw is prachtig, en er zijn een paar aardige tentoonstellingen. De museum ervaring is merkwaardig, er loopt veel personeel, en mijn kaartje wordt wel vier keer achterdochtig bestudeert. De route in het gebouw is onduidelijk, en je hebt het gevoel dat je veel mist, of dat er eigenlijk weinig tentoonstellingen zijn. Er is een goede glas tentoonstelling, en er zijn prachtige bedrukte stoffen te zien, ook van grote kunstenaars als Matisse en Henri Moore. Ik slenter door de stad, en ben verbijsterd door de aanslag die het massa toerisme doet op de stad. Ik vind echter vlak bij het centrum een originele artistieke plek HYB4 voor lekkere koffie, en er is een galerie die helaas gesloten is. Ik slenter door de stad, en op een gegeven moment raak je de toeristen wel kwijt. Ik beland in het atelier van de keramiste Eva Pelechová waar Roel een afspraak verzorgde. Ze heeft een fijn groot atelier en er is veel te zien, en ze is een leuke gesprekspartner. Als we weggaan is de stad in een regenbui beland geraakt, en zak ik weer af naar de rivier waar mijn appartement ligt. Ik ben klaar om morgen te vertrekken.

 

 

 

 

 

 

Henri Moore

 

Last day in Prague, and I start the day with a visit to the Naplavka market on the river bank. Although the farmers market is in the centre, it retained it’s authenticity. When you arrive early you are surrounded by Czech people doing their groceries. The pastry and the bread looks amazing, there are vegetables, fish, and homemade products. The wine is there to taste, and the fish is fished out of a tank and killed before your eyes. After that I walk to the Museum of decorative arts. It is and amazing building, and there are a few good exhibitions to see. The whole experience is somewhat weird, the staff is multiple, loud talking, and my ticket is checked 4 times. The routing in the building is unclear, and you feel like you are missing a lot, or that there are not many presentations. There is a nice glass exhibition, and there are wonderful fabrics, some of them by great artists like Matisse, and Moore. I walk through the town and I am astonished by the impact of mass tourism on the city. I find a nice authentic space for coffee and art, HYB4, too bad that the gallery is closed. I end up in the studio of ceramic artist Eva Pelechová arranged by Roel. It is a nice studio, and there is much to see, and we have a nice conversation. When we leave, the city is rainy, and I find my way down to the river to my appartment. I am ready to leave tomorrow.